Tuesday, September 30, 2014

Aglamaya Zirlamaya Geldim

Yaklasik 2 sene once burada ise basladigim gun, beni 4 kisinin oldugu bir ofise yerlestirdiler. Universiade zamani haricinde ofisi bu kadar kalabalik paylastigim olmamisti. E tamam dedim. Ne diyeyim.
O ilk gun, yemek vakti geldiginde ofistekiler, afiyet olsun dedi gitti. Kizilay'i bilmem etmem. Gittim tek basima yemegimi yedim. Sonucta loner biriyim. Ama Dogu Anadolu'da biz hic boyle olmadik. Hep bizdik. Hic ben olmadim.
Hep paylasirdik. Ogle yemegine birisi gec kalacaksa beklerdik.
Dere kenarinda, Kurabiyegillerde, benim evde ondan once konteynerin onunde hep paylasirdik.
O ilk gun, aylarca devam etti.
Kendimde kusur bulmadim, cunku beni tanimiyor etmiyorlar. Normal biri olmadigimi biliyorum ama ilk 3 saat beni taniyacak kadar zeka otesine sahip olmadiklari da belliydi.
Simdi o insanlarla yine biraradayim. Aylar sonra yemekleri birarada yerken yine basa sardilar. Ben elmalari dilimleyip onlerine koyarken, hala boyle bir saklamaklar, hala boyle bir alinganliklar.
Ank'yi bu nedenle de sevmiyorum. Hayatimin en kotu ofis hayatini yasiyorum. Ayda 8 gun ofisteyim, o da boyle tuhaf davranislarla geciyor.
Insanlara guvenerek calismak istiyorum ben. Guvenerek yasamak istiyorum. 
Aklimda donmek var. Su hedefimi de yerine getireyim, gelsin bana uzaklar.

10 comments:

  1. bir sorsan? konuşsan? belki üfürükten bir sebeptir?

    ReplyDelete
  2. Sabah mesela gelir gelmez heyecanla bir olay paylaştılar. Yani aslında benimle doğrudan sorunları yok. Yapıları böyle. dengesizler :D
    Bugün de benzer şeyler olsaydı, soracaktım. Bunu planlayarak gelmiştim. Ben yine meyvemi alır paylaşırım. Tasavvufun kralını ve diğer yanağımı gösteririm onlara.

    ReplyDelete
  3. Amaan, bence .iktir et gitsin. Çok mu lazım ki, onlarla sohbet muhabbet. Ben asosyalim gerçi, hiç umrumda olmazdı hatta aman uzak olsun insanlar benden derdim ama senin için durum farklıysa, gerçekten takıyorsan kafana, bence de konuş, neymiş dertleri.

    ReplyDelete
  4. Dertleri kişisel değil ki :D
    Soğuk Ankara insanı diye genelliyorum.

    Ben bu insanlarla bir önceki yaz birlikte her öğlen yemeğe gitmiştim. Yine başa sardık dediğim bu. Ben artık onlarla öğle vakitlerimi paylaşmayı tercih etmiyorum ancak ofis içinde de domuzlar gibi saatleri geçirmenin alemi yok.
    O nedenle takıyorum. Doğu'nun sıcaklığından Ankara'nın kıraçlığına. Ben onlar gibi olmayacağım! Ol-ma-ya-ca-ğım!! ehe

    ReplyDelete
  5. E plaza insanı, ne bekliyorsun ki.. Enlight değil, Light. waw ne biçim laf ettim ben?

    ReplyDelete
  6. Evet. Beklentim yuksekti.
    Artik aldiklarimi kattakilerle paylasiyorum. Belki ogrenirler diye. Eheh don Kulot oldum.

    ReplyDelete
  7. Benim iş yerimde de var böyle bir grup. Ben onlara kısaca "klan" diyorum. Yaptıklarına mantıklı olarak getirilebilecek hiçbir sebep yok. Bazen iyi davranırlar bazen kötü. Bir gün paylaşırlar bir gün yokmuşsun gibi davranırlar. "Klan"larda değişik tipte humanoidler yanında, genellikle genç kızların gergin tenini kıskanan bir ihtiyar cadaloz, kocası çok zengin ama yine de hiçbir şeylere doyamamış bir açgözlü, "en normal" olmayı hayat düsturu sayan, anormal saydığı her olaydan dehşete düşen bir sıradan moron bulunur. Mekan tabii ki Ankara, yiğidin robot olduğu yer..

    ReplyDelete
  8. Ouv. Yalniz olmadigima sevinip uzuldum de.
    Bizde yasli yok neyse ki.
    Tanimlara bayildim.

    ReplyDelete
  9. Çikolata kurabiye bişey getiresim geldi sana. Antrikot da olabilir.

    ReplyDelete
  10. Zip İşleri, %60 altında bitter çikolata olabilir :D

    ReplyDelete